Μία παρουσίαση για το νερό που πίνουμε

Η παρουσίαση αυτή μας ήρθε με email , και δυστυχώς δε ξέρουμε ποιος-ποια  την έφτιαξε.
Είναι αρκετά σύντομη και κατανοητή.

δείτε ολόκληρη την παρουσίαση:
ΝΕΡΟ: πηγή ζωής

10η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών

(* αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του ΠΕΛΙΤΙ )

Το 2010 έχει οριστεί ως παγκόσμιο έτος βιοποικιλότητας και εμείς διαλέξαμε την 10^η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών ως κεντρική εκδήλωση του Πελίτι για το παγκόσμιο έτος βιοποικιλότητας. Η γιορτή θα πραγματοποιηθεί σε ιδιόκτητο χώρο του Πελίτι στο Μεσοχώρι του Δήμου Παρανεστίου του Ν. Δράμας.

Τη γιορτή ξεκίνησε το Πελίτι το 1999 ως ανάγκη να μοιραστούν οι ποικιλίες που είχε συγκεντρώσει με πολύ κόπο και καταστρέφονταν. Σήμερα η γιορτή αγκαλιάζει ανθρώπους απ’ όλη τη χώρα και το εξωτερικό, μια γιορτή σταθμός στο θέμα των ντόπιων ποικιλιών στην Ελλάδα και όχι μόνο. Για τη 10^η Πανελλαδική γιορτή, έχουμε προσκεκλημένους καλλιεργητές και οργανώσεις απ’ όλη την Ελλάδα αλλά και από πολλές γωνιές της γης.

Οργάνωση της γιορτής

Η γιορτή οργανώνεται από το Πελίτι και το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (Κ.Π.Ε) Παρανεστίου, νομού Δράμας

Οι στόχοι-όροι της γιορτής είναι

1.      Να δοθούν σε όσο το δυνατόν περισσότερους καλλιεργητές παραδοσιακές ποικιλίες λαχανικών, σιτηρών κ.α.

2.      Να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους οι καλλιεργητές ντόπιων ποικιλιών και να ανταλλάξουν ποικιλίες, πληροφορίες και εμπειρίες.

3.      Να βρουν παραδοσιακές ποικιλίες οι καλλιεργητές που δεν έχουν παραδοσιακούς σπόρους.

4.      Να γίνουν όλες οι ανταλλαγές ελεύθερα, χωρίς τη μεσολάβηση του χρήματος.

Δικαίωμα συμμετοχής

Η γιορτή είναι ανοιχτή στον κάθε ενδιαφερόμενο άσχετα αν έχει σπόρους ή όχι.

Όσοι θα φέρουν σπόρους από παραδοσιακές ποικιλίες, φυτά ή αυτόχθονα αγροτικά ζώα θα πρέπει να συμπληρώσουν την αίτηση συμμετοχής τους ως τις 19 Μαρτίου 2010. Οι καλλιεργητές και κτηνοτρόφοι που δεν θα έχουν στείλει την αίτηση συμμετοχής τους μέχρι τις 19 Μαρτίου 2010 δεν θα γίνουν δεκτοί ως καλλιεργητές στη γιορτή.

Οι καλλιεργητές οι οποίοι θα φέρουν σπόρους, θα πρέπει να φέρουν τουλάχιστον 50 φακελάκια.

Θα πρέπει να φέρουν τους σπόρους τους συσκευασμένους σε χάρτινα σακουλάκια  στα οποία θα αναγράφεται:

1.      η ποικιλία

2.      η περιοχή καλλιέργειας

3.      το όνομα του καλλιεργητή

4.      ο τρόπος καλλιέργειας

   Οι καλλιεργητές που αδυνατούν να κάνουν αυτή τη συσκευασία θα μας ενημερώσουν έτσι ώστε να αναλάβουμε τη συσκευασία των σπόρων.

   Ζητάμε επίσης οι καλλιεργητές και οι κτηνοτρόφοι να φέρουν μαζί τους φωτογραφικό υλικό, για να το αναρτήσουν στα περίπτερά τους. Οι καλλιεργητές και οι κτηνοτρόφοι θα έχουν περίπτερα όπου θα παρουσιάζουν τη δουλειά τους, τους σπόρους ή τα ζώα τους.

   Οι καλλιεργητές και οι κτηνοτρόφοι, ερχόμενοι στο χώρο της εκδήλωσης, θα προμηθευτούν από τη γραμματεία-αν δεν το έχουν προμηθευτεί-το ειδικό καρτελάκι με το όνομά τους για να συμμετάσχουν στις συναντήσεις των καλλιεργητών.

Το τραπέζι της αγάπης

Το μεσημέρι θα υπάρχει κοινό γεύμα με παραδοσιακές ποικιλίες. Τα φαγητά είναι προσφορά καλλιεργητών που παίρνουν μέρος στη γιορτή και φίλων. Μπορείτε να φέρετε και εσείς κάτι για το κοινό τραπέζι π. χ ψωμί, λάδι, τυρί, ελιές, κ.τ.λ.

Εθελοντής για τη γιορτή

Η εκδήλωση στήνεται από εθελοντές που εργάζονται σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Φέτος για πρώτη φορά η γιορτή έρχεται στην έδρα του Πελίτι. Αυτό απαιτεί πολλή περισσότερη εργασία από κάθε άλλη φορά και θα ήταν μεγάλη χαρά να μας βοηθήσετε σε αύτη την εκδήλωση εθελοντικά.

  

Πώς θα φτάσετε στο Μεσοχώρι του Δήμου Παρανεστίου:

Το Μεσοχώρι είναι οικισμός που ανήκει στο Δήμο Παρανεστίου Ν. Δράμας. Είναι χτισμένο κοντά στις όχθες του ποταμού Νέστου σε υψόμετρο 120 μέτρων και σε απόσταση 40 χμ από την πόλη της Δράμας, 48 χμ από την Ξάνθη, 72 χμ από την Καβάλα, 105 χμ από την Κομοτηνή, 205 χμ από τη Θεσσαλονίκη και 715 χμ από την Αθήνα. Από το αεροδρόμιο της Χρυσούπολης, μέσω Καβάλας, 110 χμ και μέσω Κεχροκάμπου 50 χλ. Το Μεσοχώρι είναι στη μέση περίπου της επαρχιακής οδού Δράμας-Ξάνθης.

  

Με το ΚΤΕΛ ή το Τρένο

   Μπορείτε να έρθετε στο Μεσοχώρι με το ΚΤΕΛ Δράμας ή Ξάνθης και με το τρένο ως το Παρανέστι. Το Μεσοχώρι απέχει 2 χιλιόμετρα από το σταθμό του τρένου και την έδρα του Δήμου το Παρανέστι

Χρήσιμα τηλέφωνα:

ΚΤΕΛ Δράμας 2521032734

ΚΤΕΛ Ξάνθης 2541022684

ΟΣΕ Παρανεστίου 2524022148

   Μη ξεχάσετε να έχετε μαζί σας ζεστά ρούχα (είναι απαραίτητα).

Επίσης καλή διάθεση, συνεργασία και υπομονή.

Δηλώσεις συμμετοχής

Μπορείτε να ζητήσετε πληροφορίες και να δηλώσετε τη συμμετοχή σας στο τηλέφωνο 2524022059

από Δευτέρα ως Παρασκευή, εννιά το πρωί ως της μία το μεσημέρι.

Πληροφορίες μπορείτε να πάρετε και από την ιστοσελίδα του Πελίτι www.peliti.gr

Την αίτηση συμμετοχής σας μπορείτε να την στείλετε ταχυδρομικά στην ταχυδρομική διεύθυνση:

Πελίτι

Μεσοχώρι Παρανεστίου

Τ. Κ. 66035 Παρανέστι.

Ο θησαυρός μας: oι ντόπιες ποικιλίες της Λήμνου.

Τα παλιά τα χρόνια, το νησί μας είχε αυτάρκεια. Ότι χρειζότανε ο κόσμος, η λημνιά γη, του το έδινε. Πολλές οι ποικιλίες. Κάποιες καταγεγραμμένες από τα αρχαία χρονια. Τα λημνιά σιτάρια, ήταν ξακουστά, και έφταναν μέχρι την αρχαία Αθήνα, η ποικιλία αμπελιού “λημνιό” , αυτό που εδώ λέμε καλαμπάκι, αναφερεται ως αγαπημένη του Αριστοτέλη, τα λούπινα ήταν επίσης γνωστά, χιλιετίες πριν μαζί με τα ρεβύθια και τις φακές.

http://www.treehugger.com/field-of-wheat.jpg

Πολλά είδη ήρθαν αρκετά πιο πρόσφατα, όπως και σε όλη την Ευρώπη, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μετά την “ανακάλυψη” της Αμερικάνικης ηπείρου.Οι ντομάτες, οι πιπεριές, οι μελιτζάνες, οι πατάτες, τα φασόλια, ...,..., και να μη ξεχάσουμε και το αγαπητό μας, καλαμπόκι, κατάγονται απο μέρη μακρινά, αλλά ταιριάξαν μια χαρά και στα δικά μας τα χώματα. Κάθε περιοχή , με το πέρασμα των αιώνων, και την συνεχή καλλιέργεια από τους ανθρώπους, οι οποίοι κρατούσαν το δικό τους σπόρο, για την επόμενη σπορά, “έφτιαξε” τις δικές της ποικιλίες, αυτές που ταιριάζουν περισσότερο με τις ιδιαίτερες συνθήκες του κάθε τόπου.

Έτσι και στη Λήμνο, μέχρι και λίγες δεκαετίες πριν, υπήρχαν...απ' όλα, και αρκετά. Τόσο, που γινόταν και εξαγωγές. Οι μονές του Αγ.Όρους, μέχρι το 1970, φαίνεται πως προμηθευόταν σχεδόν όλα τα απαραίτητα τρόφιμα, από τη Λήμνο. Υπήρχαν εργοστάσια σάλτσας, κάτι που σημαίνει πως στο νησί υπήρχε μεγάλη παραγωγή ντομάτας, και πολλές άλλες μικρές και μεγάλες βιοτεχνίες.

Σήμερα, δυστυχώς, ακολουθώντας το πανελλήνιο παράδειγμα, δε φτιάχνουμε και πολλά πράγματα. Προτιμάμε να αγοράζουμε από άλλα μέρη, ή και άπο άλλες χώρες, μιας και το κόστος είναι μικρότερο. Μακροχρόνια όμως, όλο αυτό το κυνήγι του φθηνού και του έτοιμου, μας κάνει νωχελικούς , και τοπικά, αλλά και ως χώρα ολόκληρη, με αποτέλεσμα να μη στηριζόμαστε πλέον στις δικές μας δυνάμεις. Χάνοντας την αυτάρκεια, γίνεσαι όλο και πιο εξαρτημένος, όλο και πιο ευάλωτος, και σε προσωπικό , και σε τοπικό , αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

Στη Λήμνο, θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε τα δώρα μας: εύφορη γή , ήπιο ,μεσογειακό κλίμα , ξεχωριστές παραδοσιακές ποικιλίες φυτών. Φαίνεται πως δε μπορούμε να χτυπήσουμε ούτε τα ουκρανέζικα σιτάρια , ούτε τα τούρκικα όσπρια , ούτε και πολλά άλλα είδη, σε θέμα τιμής. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε , είναι να επενδύσουμε στις ιδιαίτερες γεύσεις που έχουν οι ιδιαίτερες ποικιλίες μας , και μάλιστα με ήπιας μορφής καλλιέργεια, ή ακόμα και βιοκαλλιέργειες. Φαίνεται πως, υπάρχει κόσμος που ψάχνει τέτοια ποιοτικά και ξεχωριστά τρόφιμα, και είναι διατεθιμένος να πληρώσει το κάτι παραπάνω. Και στη Λήμνο, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα , αλλά ακόμα και σε χώρες του εξωτερικού υπαρχει αγορά. Ένα πολύ καλό παράδειγμα , είναι τα κρασιά μας, βασισμένα κυρίως, στις ντόπιες ποικιλίες του μοσχάτου αλεξανδρείας, και το καλαμπάκι. Επίσης ξεχωριστό προιόν, είναι και το θυμαρίσιο μέλι μας.

Το νησί μας βγάζει πολυ καλά φασολάκια.

Φασολάκια μαυρομάτικα (όσα βέβαια “γλιτώνουν” το βράσιμο, στην νεαρή ηλικία τους, ως αμπελοφάσουλα, προσφέροντας εξαιρετικές σαλάτες!)
Υπάρχει και η ποικιλία ασπρομύτικα, (ή ασπρουδερά), λευκό γαλακτερό χρώμα, με ...ακόμα πιο άσπρη μύτη. Πιάνουν αρκετά καλή τιμή στο εμπόριο, και εξαντλούνται γρήγορα. Όπως άλλωστε όλα τα ιδιαιτερα προιόντα.
Υπάχουν και φασόλια ξερά, που τα λένε “κλώσσες”. (και θα υπάρχουν και άλλα που ...μας διαφεύγουν! )

Υπάρχουν μικρόκαρπα ρεβίθια. Ρεβίθια “της παναγιάς”, τα λένε στην ανατολική λήμνο.

Υπάρχει η δική μας φάβα. Ο λεγόμενος “αύκος”. Όχι αυτή που συνήθως αγοράζουμε , η οποία είναι εισαγόμενη από ρεβίθι, αλλά η ντόπια ποικιλία, απο λαθούρι, και μάλιστα Lathyrus Ochrus, που το συναντάμε μόνο στη Λήμνο. Εδώ να θυμηθόυμε , πως η Σαντορίνη, που έχει και αυτή το δικό της είδος λαθούρι, έχει κάνει τη φάβα της ΠΟΠ, και το συγκεκριμένο προιόν, αν και έχει υπερδιπλάσια τιμή από τα εισαγόμενα , έχει γίνει γνωστό σε όλη την Ελλάδα, δημιουργώντας πολλή μεγάλη ζήτηση. Γιατί να μην έχουμε και μεις τη δική μας φάβα, και να προβάλουμε τον φτωχό μας τον άυκο;

Υπάρχουν και ντόπιες ποικιλίες σιτηρών.

Υπάρχει το “κριθάρι της παναγιάς” που καλλιεργείται, ακόμα, κυρίως στην ανατολική λήμνο, και καλλιεργείται ακόμα,

Παλίοτερα υπήχαν και αρκετά χωράφια με σουσάμι. Το σουσάμι της λήμνου, ήταν γνωστό. Δυστυχώς σήμερα, να έχουν μείνει, ίσως ,ελάχιστοι, άν όχι κανένας , σουσαμοκαλλιεργητής.

Παλιότερα υπήρχε η ποικιλία σιταριού “Λήμνος”, αλλά φαίνεται πως πλέον , δυστυχώς χάθηκε από τα χωράφια του νησιού μας. Ίσως να υπάρχει ακόμα σε καποια τράπεζα γενετικού υλικού, και κάποτε να καταφέρουμε να την επαναφέρουμε και στην καλλιέργεια.

Ο κ.Σαλαμουσάς, από το Μούδρο, βρήκε μία άλλη παλιότερη ντόπια ποικιλία, το “Μαυραγάνι λήμνου”, σε μία μονή στο Αγ.Όρος. Το ξαναέφερε στο νησί μας, και το καλλιέργησε. Το μαυραγάνι της λήμνου, που φαίνεται να ήρθε τη δεκαετία του 30 στο νησί μας, προέρχεται από μία ιταλική ποικιλία , “Καπεϊτι”, η οποία είναι ασπράγανη. Στα χώματα της Λήμνου όμως, έγινε...μαυραγάνι! Ψηλό φυτό, φτάνει το 1,40 – 1,50 μέτρα, και αποδίδει περίπου 250 κιλά ανά στρέμμα. Σκληρό σιτάρι, κατάλληλο και για σιμιγδάλι, αλλά και για αλεύρι για ψωμί και πίτες.

Το σιτάρι “Μαυραγάνι Λήμνου” τα φασολάκια, το ντόπιο μικρό ρεβίθι ,όπως και το λημνιό λαθούρι, καλλιεργούνται εδώ και λίγα χρόνια στο νησί μας, μέσα σε πλαίσιο “συμβολαιακής γεωργίας” με συμβόλαια που εξασφαλίζουν στους καλλιεργητές την αγορά όλης της σοδειάς , και μάλιστα σε προσυμφωνημένες τιμές, από τον κ.Σαλαμουσά στο Μούδρο.

(Αν υπάρχει και άλλος επαγγελματίας του χώρου, που ασχολείται με τις ντόπιες ποικιλίες, θα θέλαμε να μας ενημερώσει σχετικά )

Πέρα από τους επαγγελματίες βέβαια, η αγάπη για τους ντόπιους σπόρους και την ποικιλία στις γεύσεις , στα αρώματα, και εντέλει στην ίδια μας τη ζωή, αφορά κυρίως “ερασιτέχνες” “μπαξεβάνηδες”, που κρατάνε ένα μικρό κήπο, για τις ανάγκες του σπιτιού και για τους φίλους..

Σε τέτοιους μικρούς κυρίως μπαξέδες, συναντάμε πολλά και διάφορα παραδοσιακά κηπευτικά.

Όπως τις “βοντόνες” (ή βόντενες) τα λημνιά πεπόνια, που πρέπει να τα αφήσεις ξερικά, γιατί αλλιώς όπως λένε οι παλιοί, δε θα αντέξουν όλο το χειμώνα. Τα άγουρα μικρά πεπόνια, τα χρησιμοποιούν μερικές φορές, αντί για αγγουράκια....όπως μας είπε και η Γεωργία.

Επίσης ξερικά, προσαρμοσμένα στα νησιώτικα καλοκαίρια μας, και τα καρπούζια της λήμνου. Υπάρχουν τα στρογγυλα, υπάρχουν και οι “αλεπούδες” με σχήμα λίγο πιο περίεργο, κάπως σαν κολοκύθα, όπως μας είπε ο Βαγγέλης . Όλα τα ντόπια καρπουζια βέβαια, έχουν πολλά κουκούτσια, οπότε να είστε προετοιμασμένοι!

(Οι προσταγές , βέβαια, της σύγχρονης κατανάλωσης τροφών , είναι να ...αποφεύγουμε οτιδήποτε μας καθυστερεί, έτσι και τα καρπουζια, όπως και ατα μανταρίνια, πρέπει να είναι χωρίς κουκούτσια, για να μην χάνουμε χρόνο.
Απορία βέβαια άσχετη ή ίσως και όχι , με το θέμα μας, είναι το τι κάνουμε όλο αυτό τον χρόνο που “γλιτώνουμε” από όλες τις απλές και καθημερινές μας στιγμές, επιλέγοντας το σύγχρονο επιβαλλόμενο μοτίβο, του “πιο γρήγορα, πιο εύκολα, πιο φθηνά”. Μα, αν δεν απολαύσουμε αργά, και αν δεν κοπιάσουμε δημιουργικά, στις απλές καθημερινές μας πράξεις, τι να τον κάνουμε τον κερδισμένο χρόνο; να τον βάλουμε στην τράπεζα για να τοκιστεί και να τον χαρούμε αργότερα; Ακόμα μέχρι εκεί , δε φτάσαμε. !)

Υπάρχουν και οι λημνιές τομάτες. Υπάρχουν οι στρογγυλές, που αν μεγαλώσουν πολύ, κάνουν ...δίπλες!, υπάρχουν και οι “μήλες” τομάτες, (ή “μούσκλες) πιο μικρές και πιο μακρόστενες, καλές και για σάλτσα.

Υπάρχουν τα κλωσσάγγουρα, αγγουράκια μικρά , σαν αυγά της κλώσσας, όπως προδίδει και το όνομα τους.

Υπάρχουν ξερικά καλαμπόκια, με κοντό καλάμι, που καλλιεργούν αρκετοί στο νησί μας.

Και φυσικά, φασόλες και αμπελοφάσουλα.

Υπάρχουν ακόμα, λούπινα, ένα φυτό που μας συντροφεύει για χιλίαδες χρόνια

Στα δέντρα οι αμυγδαλιές της Λήμνου, είναι καταγεγραμμένες ως ξεχωριστή ποικιλία αμυγδαλιάς. Έχουμε δύο είδη αμυγδαλιές, αυτές με τα μεγάλα στρογγυλά αμύγδαλα, και αυτές με τα μακρόστενα μυτερά. Παλιότερα, τοι νησί παρήγαγε πολλά αμύγδαλα. Σήμερα, έχουν μείνει οι περισσότερες αμυγδαλιές απεριποιήτες, και ελάχιστοι από μας, μπαίνουμε στον κόπο , ακόμα και να τα μαζέψουμε απλά από τα δέντρα μας.

Σίγουρα υπάρχουν πολλά ακόμα που μας διαφεύγουν, και ίσως να έχουμε πολλές παραλείψεις, ενδεχομένως να υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις σε κάποια σημεία.

Γεγονός πάντως , κοινώς αποδεκτό είναι πως :

Οι ντόπιες λημνιές ποικιλίες μας, μπορούν να αξιοποιηθούν πολύ περισσότερο σε επαγγελματικό επίπεδο, να δημιουργήθούν νέες θέσεις εργασίας , και να υποστηριχθεί το σημερινό αγροτικό εισόδημα. Όλα αυτά , λογικά θα γίνουν πολύ πιο εύκολα, και θα αποδώσουν πολλούς περισσότερους καρπούς , αν γίνουν μέσα σε πλαίσιο συνεργασίας και συνεταιρισμού.

Σε οικογενειακό και ερασιτεχνικό επίπεδο, σαν απλοί άνθρωποι όλοι μας, μπορούμε να παράγουμε μέρος της τροφής μας, μία διαδικασία καλλιέργειας, αγάπης και ικανοποιήσης. Δε χρειάζεται να παράγουμε τα πάντα, ούτε να γίνουμε όλοι...αυτάρκεις 100%. Έστω και με λίγα φυτά, η χαρά που θα εισπράξουμε βλέποντας τους σπόρους να ζωντανέυουν και να μεγαλώνουν, είναι μεγάλη.

Οι ντόπιες ποικιλίες, μπορούν να είναι η πρώτη επιλογή μας, έτσι απλά για να μπορούν να έχουν ως επιλογή τους και τα παιδιά μας, τις γεύσεις που χαιρόταν οι παππούδες μας, και να μη χαθούνε, για πάντα.

Γιατί κάθε ποικιλία που χάνεται, χάνεται για πάντα, και μαζί της χάνεται μία γεύση, ένα χρώμα, ένα άρωμα...και η ζωή συνολικά, γίνεται σίγουρα, έστω και λίγο, πιο άχαρη.

Ας την κρατήσουμε όσο πιο ποικιλόμορφη γίνεται.

Παντελής Κ.

Πως να κάνουμε σπορείο φυτών

Για το σπορείο μας χρειαζόμαστε:

-σπόρους από ντόπιες ποικιλίες

-χώμα καλύτερα ειδικό χώμα από το φυτώριο, π.χ μείγμα τύρφης με κομπόστ.

-φυτοδοχεία ειδικά πλαστικά του εμπορίου, ή οτιδήποτε άλλο (π.χ. Πλαστικά ποτηράκια, κυπελλάκια από γιαούρτι, ...) αρκεί να μη ξεχάσουμε να κάνουμε 2-3 τρύπες από κάτω , για να στραγγίζει το νερό

Επίσης ίσως χρειαστούμε κάτι για να βάλουμε μέσα τα φυτοδοχεία μας, και να μη τα κουβαλάμε ένα ένα. Ένα τελάρο από το μανάβη, είναι μια χαρά.

Προετοιμασία

Γεμίζουμε τα κυπελλάκια μας με χώμα, και το πατάμε ελαφρά.

Βάζουμε τους σπόρους μας, και τους σκεπάζουμε με χώμα . Για να είμαστε σίγουροι, βάζουμε 3-4 σπόρους, και αργότερα θα κρατήσουμε το πιο δυνατό φυτό.

Τους σπόρους, τους θάβουμε περίπου , όσο είναι το ύψος τους, όχι βαθύτερα.

Ποτίζουμε συχνά, αλλά λίγο. Το πολύ νερό, δε χρειάζεται. Αρκεί το χώμα μας, να είναι πάντα ελαφρώς υγρό.

Για να προχωρήσει το σπορείο μας, χρειάζεται σχετικά ζεστό μέρος.

Ο σπόρος θα βλαστήσει μετά από 10 εώς 30 μέρες περίπου, ανάλογα την ποικιλία, αλλά και τις ιδιαίτερες συνθήκες του σπορείου μας.

Ανάπτυξη

Αφού βλαστήσει , το φυτό μας χρειάζεται πλέον και αρκετό φως για να μεγαλώσει. Αν το έχουμε μεσα στο σπίτι μας, θα χρειαστεί μία θέση μπροστά από ένα “φωτεινό” παράθυρο.

Αν το έχουμε έξω, θα πρέπει να είναι προστατευμένο από το κρύο, π.χ.με κάποιο πλαστικό.

Μεταφύτευση

Όταν μεγαλώσει αρκετά το φυτό μας, και φτιάξει καλά ο καιρός , το μεταφυτεύουμε στην τελική του θέση στο χωράφι μας, ή σε μεγαλύτερη γλάστρα στο μπαλκόνι μας, ή όπου αλλού θέλουμε!

Αν όλα πάνε καλά και μεγαλώσει, δε ξεχνάμε να κρατήσουμε σπόρο για του χρόνου!

Οι ντόπιες ποικιλίες έχουν προσαρμοσθεί καλύτερα στις συνθήκες που υπάρχουν, στο πέρασμα των χρόνων και γι’ αυτό έχουν καλύτερη ποιότητα και απόδοση. 

περισσότερα στις οδηγίες του ΠΕΛΙΤΙ :   
http://www.peliti.gr/pages/odigies_gia_sporeio.htm 
....... 

Σπορείο με ντόπιες ποικιλίες , με το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού

Την Κυριακή 21 Μαρτίου, στις 10:00 ,  τα παιδιά και τα στελέχη του ΣΕΟ, θα καθαρίσουν την παραλία στο Ρωμέικο γυαλό. 

 Στο τέλος θα φυτέψουμε σε κυπελλάκια, ντόπιους σπόρους από διάφορα κηπευτικά, και θα τα δώσουμε στα παιδιά του ΣΕΟ , για να τα μεγαλώσουν.
Όποιος θέλει να βοηθήσει, ευπρόσδεκτος.!

Σπόροι διαθέσιμοι -Φεβρουάριος 2010

*Ενδεικτικά, υπάρχουν ήδη στο δίκτυο διαθέσιμοι σπόροι από:

Λημνιές ποικιλίες:

• Λαθούρι λήμνου
• Ρεβύθι λήμνου
• Φασολάκι λήμνου “ασπρομύτικο”
• Σιτάρι μαυραγάνι λήμνου
• Πεπόνι λήμνου “βοντενα”
• Καρπούζι λήμνου
• Κρατούνες (κολοκύθες)
• Ντομάτα λήμνου
• Κολοκύθα για πίτες

Άλλες παραδοσιακές ποικιλίες

• Μαρούλι
• Ντοματάκι σαντορίνης
• Μελιτζάνες
• Ηλιόσποροι Κοζάνης
• Αμπελοφάσουλα
• Κολοκύθα μπαλκαμάκι
• Πεπόνι εβρου
• μοσχοκολοκύθα πορτοκαλί

Επίσης , υπάρχουν μικρά φυτά από: καλέντουλες και μελισσόχορτο, και βέργες από κλήματα.

Φυλλάδιο γνωριμίας

Δίκτυο Ανταλλαγής Ντόπιων Σπόρων Λήμνου

Οι ντόπιες και παραδοσιακές ποικιλίες φυτών, έχουν προσαρμοστεί μέσα από τους αιώνες , στις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε περιοχής. Τις τελευταίες δεκαετίες οι περισσότερες χάθηκαν, ή κινδυνεύουν να χαθούν. Στη θέση τους , έχουν κυριαρχήσει ελάχιστες εμπορικές ποικιλίες καθώς και υβρίδια, που υπόσχονται υπεραποδόσεις, αδιαφορώντας για την υποβάθμιση της βιοποικιλότητας .
Οι παλιές , παραδοσιακές ποικιλίες του κάθε τόπου, είναι ένα κομμάτι της ιστορίας του. Ένα ζωντανό κομμάτι . Δυστυχώς , έχουν ήδη χαθεί πολλές γεύσεις, πολλά χρώματα και πολλά αρώματα από τα χωράφια μας και τα τραπέζια μας, και πρέπει να προσπαθήσουμε , για να μη γίνει ο τόπος μας , συνάμα και ο κόσμος μας, ακόμα φτωχότερος.
Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για να διατήρησουμε αυτούς τους τοπικούς θησαυρούς, είναι να τους καλλιεργούμε συνεχώς στα χωράφια μας, στους κήπους μας, ακόμα και στις γλάστρες μας, και να κρατάμε κάθε χρονιά το σπόρο μας. Ακόμα, και ως απλοί καταναλωτές, μπορούμε να βοηθήσουμε τη διάδοση των ντόπιων ποικιλίων, επιλέγοντας αυτα, για τη διατροφή μας.
Η δικτύωση και η συνεργασία , μπορεί να μας προσφέρει ακόμα περισσότερα. Μπορούμε να μοιράζουμε και να ανταλλάζουμε μεταξύ μας : σπόρους, μικρά φυτά, εμπειρίες, συμβουλές, μέχρι ... εργασία και τρόφιμα. Υπάρχουν δίκτυα ανταλλαγής σπόρων σε κάθε γωνιά του πλανήτη , όπως και στη χώρα μας , υπάρχουν σήμερα, αρκετά τοπικά δίκτυα. Το μεγαλύτερο, είναι το Πανελλαδικό δίκτυο του ΠΕΛΙΤΙ (www.peliti.gr), με εκατοντάδες μέλη από όλη την Ελλάδα. Το “σπόρι” μας, θα ...δικτυωθεί φυσικά, με κάθε τέτοια προσπάθεια.

Οι ντόπιες ποικιλίες , είναι επίσης καταλληλότερες, για βιολογικές καλλιέργειες. Εξαιτίας της καλύτερης προσαρμογής τους, σε κάθε τοπικό περιβάλλον, έχουν συνήθως μικρότερες απαιτήσεις για νερό, λιπάσματα, και είναι πιο ανθεκτικές στις ασθένειες.
Οι βιολογικοί τρόποι καλλιέργειας , έρχονται ως μία απάντηση στους σημερινούς συμβατικούς χημικούς τρόπους, και προσπαθόυν να επιφέρουν μία αρμονικότερη σχέση, ανάμεσα στον άνθρωπο, την τροφή του, και το περιβάλλον του.

Οι σημερινοί καταναλωτές, ψάχνουμε πάντα για ότι φθηνότερο και ότι μεγαλύτερο, αδιαφορώντας για το πως καλλιεργήθηκε, από τι σπόρο, με πόσα φαρμακα, πόσα χιλιόμετρα έκανε για να φτάσει στο μέρος μας, και τι είδους συντήρηση χρειάστηκε για να παραμείνει όμορφο και θελκτικό πάνω στο ράφι , ώστε να το διαλέξουμε.
Η ευθύνη είναι δική μας, και είναι αυτή που μας κάνει , όλους σημαντικούς.

Το “σπόρι” της Λήμνου, είναι ένα Δίκτυο ισότιμων μελών, χωρίς εκλεγμένα προεδρεία , και χωρίς κανένα συγκεκριμμένο κομματικό και ιδεολογικό προσδιορισμό και περιορισμό.
Χωράνε όλοι, όσοι ενδιαφέρονται και αγαπάνε τους σπόρους, σέβονται τη γη μας, και ενδιαφέρονται για την ποιότητα της τροφής μας. Δεν υπάρχει διάθεση παρά μόνο για δημιουργική δράση, και όχι για γκρίνια απέναντι σε “αρμόδιους”.

Ως πρώτοι στόχοι του δικτύου, (αφού μαζευτούμε!) , προτείνονται:
Να καταγράψουμε τις ντόπιες ποικιλίες φυτών, λαχανικών, αμπελιών, δέντρων, ...καθώς και τις ντόπιες φυλές ζώων, του νησιού μας.
Να μαζέψουμε σπόρους , και να φτιάξουμε μία μικρή τράπεζα σπόρων, ώστε να μοιράζουμε σε κάθε μελλοντικό ενδιαφερόμενο.
Να οργανωσουμε μία ενδεχόμενη συμμετοχή μας στην 10η Πανελλαδική Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών, του Πελίτι, στις 10 Απρίλη 2010, με προσκεκλημμένους καλλιεργήτες και οργανώσεις, από όλη την Ελλάδα, αλλά και από πολλές γωνιές της Γης. Είναι μία καλή ευκαιρία να έχει το νήσι μας, μία παρουσία.

Τα υπόλοιπα, στην πορεία :-)